یادته بهت می گفتم که اگه بری میمیرم

زندگیم بی تو محاله دست مرگو من میگیرم

یادته که روز آخر بغضمو نگه نداشتم

تو جواب تلخ بدرود گریه هامو جا گذاشتم

من تنها رو سپردی به هجوم تیغ غربت

خودت اما پر کشیدی میون تیک تیک ساعت

به تو گفتم نرو برگرد که تو قلب من نشستی

ولی تو با خنده گفتی که دیگه عهدو شکستی

میدونم یه روز دوباره برمیگردی خیلی دیره

میگی حرفاش یه دروغ بود بی صدام دلت میگیره

ولی افسوس که دل من دیگه عاشق نمی مونه

که برای با تو بودن شعر خوشبختی بخونه

یادته به من می گفتی که فقط برام تو موندی

حس من مثه یه شعره بیت آخر رو تو خوندی

همه حرفایی که گفتی دونه دونه باورم شد

همه اشکی توی چشمام واسه روز آخرم شد

اما تو ساده شکستی حرمت هر چی نفس بود

کاش تو قصه هات می گفتی دل من برات قفس بود

میدونم یه روز دوباره برمیگردی خیلی دیره 

میگی حرفاش یه دروغ بود بی صدام دلت می گیره

برو قلبتو بردار که واسه خودت بمونه

توی رویام جا نداری بسه حرف عاشقونه

دوست ندارم که هیچ وقت دیگه تو رو ببینم

خیال نکن بعد از این به پای تو می شینم

                           منو بگو می گفتم تو تنها تکیه گاهی

                           بین همه آدما تو پاک و بی گناهی

من توی دنیای خود عالمی با تو ساختم             

                                           عمرو به پات گذاشتم غافل از اینکه باختم

آتیش زدی خونمو خونت آتیش بگیره

ببین چه کردی که دل دلش میخواد بمیره

                میخوام اینو بدونی قصه ی ما تموم شد

                            فقط دلم میسوزه

            که                زندگیم             حروم شد.......

خیلی وقته که به خوابم نمیای

          تویی که تموم دنیای منی

                      دیگه شعرای منو نمی خونی

                                            تویی که تنها دلیل بودنی

خیلی وقته که صدای پای تو                   این سکوت کهنه رو نمی شکنه

            بعد تو انگاری تنهایی داره به دلم رنگ زمستون می زنه

نمی خوام باور کنم که تو دلت واسه من جایی نداری

                                          مهربون بسمه غربت تلخ این قفس

                       پرمو دیگه به آتیش نکشون

نزار شونه هام تو دست بی کسی             بی تو تا همیشه تنها بمونن

راز پر کشیدن و از این قفس

                                           غیر تو آخه کسی نمی دونه

تو که نیستی آسمون واسه گلا قطره بارونی نمیباره دیگه

                 تو که نیستی مهربونیت دیگه نیست تو شبام هیچ کسی قصه نمیگه

من از هزار سال خستگی از کنج زندون اومدم

دلم کوير غربت به عشق بارون اومدم

غرور تيکه تیکمو می خوام که مرحم بذارم

غصه های يک عمرمو رو دوش عالم بذارم

من پی دست پاکي ام دوباره قلب پیرمو

پاک کنه و رها کنه روياهای اسیرمو

ميخوام که از ياد ببرم هرچی ازم گرفته شد

می خوام فراموش بکنم که هر چی رشتم پنبه شد

خنده تلخ آدما هميشه از دلخوشی نيست

گاهی شکستن دلی کمتر از آدم کشی نيست

گاهی دل اينقدر تنگ ميشه که گريه هم کم مياره

يک حرف خيلی ساده هم گاهی چقدر غم مياره

کوچه به کوچه با تو دنیارو دوره کردم

                                 هیشکی نداشت نگاتو که من دورش بگردم

سایه با سایه با تو خوندمو پر کشیدم

                                مثه تو و چشاتو حتی یه بار ندیدم

شب سیاه چشمات هزارو یک شبم بود             برق نگاه نازت روشنی شبم بود

گفتن از تو تو  قشنگترین حرفاست

                                    عاشق تو می مونم تا روزی دنیا دنیاست

من از تموم دنیا می خوام فقط نگاتو                  چرا می دزدی از من اون چشای سیاتو

نگاتو از نگام نگیر که باز دلم میگیره

                                                  یه روز تو پیشم نباشی می خواد دلم بمیره

کوچه به کوچه با تو دنیارو دوره کردم                 هیشکی نداشت نگاتو که من دورش بگردم

****************************************

          پ.ن: دوستان عزیز اگه متن و تصویر با هم جور نیستن شما یه جوری با هم جورشون  کنین دیگه

همه میگن تو منو دوست نداری 

                               همشون پشت سر تو بد میگن 

نمی دونن تو از آسمون میای                  خودشون اهل یه دنیای دیگن 

همه میگن اسمشه تو با منی                                             

 توی قلب تو یه کم جا ندارم 

روی اسم تو باید خط بکشم                   برمو چشماتو تنها بزارم 

                  نمی دونن تو بهونه ی منی 

                                        نمی دونن تو بهونه ی منی 

                              نمی دونن تو از آسمون میای                                          

                                                            نمی دونن که تو دل نمی شکنی 

کاشکه یه روز با همدیگه سوار قایق می شدیم

دور از نگاه آدما هر دومون عاشق می شدیم

کاش آسمون با وسعتش تو دستامون جا می گرفت

گلای سرخ دلمون کاش بوی دریا می گرفت

کاش که یه ماهی قشنگ برای ما فال می گرفت

برامون از فرشته ها امانتی بال می گرفت

همه ی تيرها ،

امتياز انحصاری كل آسمان

 آنگاه که نیلوفرهای برکه وفا پر پر شدن

و گلبرگهای عهد تو خشکیدن

یاسهای وحشی لبخند تلخی زدند

و تو مرا از یاد بردی

آنگاه که ابرها اشکهایشان را نثار آدمیان کردند

تا بذر محبت جوانه بزند

زیر چتر سیاه خود نهان شدی و مرا از یاد بردی

دیگر به فلک شکایتی نخواهم کرد

بر همان لب برکه ی طلایی

که روزی نیلوفرهای عشق در آن می روییدند

خواهم رفت و خواهم گفت من نیز تو را از یاد خواهم برد